Dave Shea telur upp vafrana sem hann prófar í CSSið og vefsíðurnar sem hann forritar. Mér fannst athyglivert að sjá að hann telur upp nákvæmlega sömu vafra og ég, og notar nákvæmlega sömu röksemdafærslu fyrir vali sínu og ég geri. Félagar mínir í Hugsmiðjunni/Eplica geta staðfest þessar fullyrðingar mínar. ;-)
Photographer Bobby Neel Adams has a mesmerising exhibition that he calls Age Maps. Using the computer, he splices together two photographs of the same person, as a child or teenager in one of them and as an adult in the other. Each of the newer photographs are carefully staged to match the pose and lighting of the older photograph to make the splicing more seamless. Beautiful!
This is one of these brillant ideas I wish I'd thought of myself. ;-)
Q: How many people with ADD does it take to change a light-bulb?
A: Wanna see a movie?
P.S. It seems like there might be an interesting discussion brewing over at Joi Ito's on ADD, IT, etc. - and Light-bulps!
Fyrr í vikunni keyptum við tvo hluti í Góða hirðinum: Dökkbæsað eldhúsborð og rimlarúm úr ómáluðum viði handa Garpi.
Þessa dagana erum við svo að venja strákinn við það að sofna og sofa alla nóttina í sínu eigin rúmi. Stína hyggst sjá um þjálfunina allt til enda til að það sé sem allra mest regla á hlutunum á meðan hann er að venjast nýja fyrirkomulaginu.
Í kvöld var þriðja kvöldið sem Garpur sofnar í nýja rúminu. Fyrsta skrefið í ferlinu byggist á því að sitja þegjandi á stól hinummegin í herberginu þar til hann sofnar, en næsti hluti ferlisins mun síðan snúast um það að hún yfirgefur herbergið áður en hann er sofnar. Fyrsta kvöldið tók 45 mínútur að svæfa hann. Dáldill grátur í upphafi, en eftir nokkrar umferðir af mjúkum kossi og yfirbreiðslu með orðunum "góða nótt", þá róaðist hann og sofnaði. Annað kvöldið tók 30 mínútur og mun minni grát. Þriðja kvöldið (í kvöld) tók ca. 15 mínútur og næstum engar mótbárur af hans hálfu. Við hyggjumst halda þessari aðferð áfram í nokkra daga í viðbót, áður en við byrjum smátt og smátt á að venja hann við að sofna einan í herberginu. Markmiðið er að láta þetta allt ganga mjúklega fyrir sig.
Fram að þessu höfum við alltaf svæft Garp með því að liggja/sitja við hliðin á honum þar til hann sofnar. Vandamálið var bara að það tók oftar en ekki alveg óheyrilega langan tíma. Ástæðan var m.a. sú að Garpur virtist líta á háttatímann sem eitt risastórt félagslegt ævintýri með spjalli, klifri, knúsi og almennum hamagangi, sem náttúrulega getur verið alveg svakalega kósi, en sama hvað við reyndum að búa til rútínu í kringum þetta, þá tókst okkur samt aldrei að stytta tímann eða minnka erfiðið.
Við höfum líka alltaf látið hann sofa upp í rúminu hjá okkur, sem var alveg æðislegt. Eini gallinn var að hann átti til að rumska þegar við byltum okkur eða vorum að brölta í rúmið eða úr því á nóttunni.
Okkur fannst því kominn tími á að prófa eitthvað nýtt, og því keyptum við nýja rimlarúmið sem hann sefur svo undurvært í akkúrat núna - þessi stóri strákur sem sefur einn í sínu eigin rúmi.
Á gólfinu við hliðina breiðum við mamma hans úr okkur eins og krossfiskar - hæstánægð með plássið, þótt að í svefnrofanum söknum við ég þess stundum að hafa ekki einn lítinn rauðhærðan englakropp liggjandi við hliðina á okkur.
Mig grunar þó að það gæti farið svo að Garpur venjist á að skríða upp í til okkar á morgnana. Mér lýst allavega vel á þá tilhugsunina.
Tóti Leifs er þessi týpa sem segir það sem honum finnst sama hvað tautar og raular. Hann fer á kostum á blogginu sínu í dag, þar sem hann segir afar skemmtilega meinlega sögu af baunateljara, og byrjar færsluna með því að hnýta í fyrrverandi vinnufélaga sinn (?), nýja stjörnubloggarann Pál Ásgeir með eftirfarandi orðum:
"PÁÁ er skemmtilegur penni en [...] hann hefur séð einhverjar aðsóknartölur og nú er hann kominn á hnén, og grátbiður um virðingu lesanda. Hann langar að verða annað frettir.com"
Það sem Tóti er væntanlega að vísa til er færsla Páls, Blogg um blog, þar sem Páll segir m.a. þetta:
"Þetta er minn einkafjölmiðill og er haldið úti mér til skemmtunar. Þetta er ekki dagbók eða innsýn inn í mitt fábrotna einkalíf enda hefði ég ekki fengið nærri 20 þúsund heimsóknir frá upphafi ef svo væri."
[...]
"Ég set ekki upp linka og forðast þannig þátttöku í formlegum skjallbandalögum. Þeir sem "linka" á mig gera það á eigin ábyrgð og það skiptir mig í sjálfu sér ekkert miklu máli."
[...]
"Ég svara aldrei athugasemdum lesenda minna í kommentakerfinu sjálfu. [...] Þetta fálæti mitt gagnvart öðrum bloggurum stafar af því að ég er hrokafullt og önugt kvikindi og ég sé enga sérstaka ástæðu til að biðjast afsökunar á því."
Ég er sammála Tóta, að Páll Ásgeir er bráðskemmtilegur penni og sögumaður, og mér fannst það frá upphafi augljóst að hann var að fylla upp í það tómarúm sem skapaðist við endanlegt bloggfall Fréttir.com - hvort sem það var meðvituð ákvörðun eða ekki. Ég velti hins vegar fyrir mér að ef Páli stendur í alvöru svona svakalega á sama um allt og alla, af hverju hann sér ástæðu til að ganga svona hreint til verks í að skilgreina sjálfsskipaða stöðu sína innan bloggheimsins? Hvort er þetta voða pönkað eða bara pínu lummó?
Bara pæling.
P.S. Ég er leiðinlegur stríðnispúki og skjallbandalagsbloggari og sé enga ástæðu til að biðjast afsökunar á því. :-)
Ég horfði um daginn á danska heimildarmynd í RÚV um samfélag "Kríonista" í Bandaríkjunum. Þátturinn fjallaði fyrst og fremst um meðlimi í Alcor samtökunum (The Alcor Life Extension Foundation), en þetta fólk greiðir mánaðarlega trygginga- og þátttökugjöld og á móti mæta sérfræðingar samtakanna á staðinn þegar fólkið deyr, hraðfrysta líkið á meðan það er enn volgt og vista það í öruggri frystigeymslu um ókomna tíð - eða þar til læknavísindunum hefur fleygt svo fram að hægt sé að lífga frosið fólk frá dauðum og tryggja því eilíft líf.
Þarna var talað við hámenntaða vísindamenn sem stunda rannsóknir á þessu sviði, sem og óbreytta meðlimi samtakanna. Hluti meðlimanna höfðu flutt sig um set til að vera í öruggri nálægð við frystihúsaðstöðu samtakanna - ef ske kynni að dauða þeirra bæri brátt að.
Vísindamenn komu fram og bentu á að í langan tíma eftir að fólk er úrskurðað látið eru allar frumur líkamans í raun lifandi, og að tíminn sem læknar á sjúkrahúsum hafa til að lífga fólk við úr hjartastoppi og andnauð lengist sífellt samfara framförum í læknavísindunum. Þeir vildu meina að mörk lífs og dauða lægju á mjög gráu svæði og nákvæm staðsetning þeirra réðust fyrst og fremst af tæknilegri getu/þekkingu læknavísindanna á hverjum tíma.
Sérfræðingarnir og almennu meðlimirnir sem rætt var við voru allir sannfærðir um að það væri engin spurning hvort, heldur hvenær, læknavísindinum tækist að ráða bót á dauðanum, og samkvæmt nokkuð ágætlega rökstuddri skilgreiningu þeirra þá var fólkið í frystihylkjunum í frystihúsinu ekki dáið heldur bara í dái (líkamsstarfssemin kyrrsett á hinum umdeilanlegu mörkum lífs og dauða).
Kona nokkur sem rætt var við talaði um að það hefði auðveldað henni mikið að kljást við fráfall eiginmanns hennar, vitneskjan/trúin að maðurinn hennar er ekki dáinn heldur "sofandi" og einn góðan veðurdag í framtíðinni mundi hann vakna (og hún kannski líka) og þau lifa saman öðru sinni.
Mér fannst athyglisvert að sjá hversu fullkomlega sambærileg hegðun og heimsmynd þessa fólks er hegðun og heimsmynd ýmissa trúarhópa, s.s. kristnna manna. Samt minntist ekki ein sála af þeim sem rætt var við í þættinum svo mikið sem einu orði á Guð, yfirnáttúru, eða annað það sem sumir vilja meina að einkenni, eðli málsins samkvæmt, öll trúarbrögð.
Hvað segja vantrúaðir? Má líta á samfélag "kríonista" sem nothæft innlegg í umræðuna um hvar mörkin liggja milli trúleysis og trúarbragða?
Ég hefði gaman að því að sjá svör frá Matta og Birgi, og einnig að heyra sjónarmið einhverra af spekúlöntunum á Annáll.is.
Flestir CSS forritarar þekkja vandamálið með Internet Explorer vafrann á Windows sem veldur því að notendur geta ekki breytt leturstærðum á vefsíðum ef stærð letursins er skilgrein í "px" í CSS skjalinu. Mikið hefur verið skrifað um þetta vandamál í gegnum tíðina og mikið deilt um það hvort það sé ásættanlegt að fórna möguleikum notandans til að breyta leturstærðinni svo hönnuðurinn geti haft fulla stjórn á innbyrðis stærðarhlutföllum letursins.
Hingað til hefur CSS forriturum staðið þrjár forritunarleiðir til boða:
![[Passamynd]](http://mar.anomy.net/files/2003/05/mar.gif)
Már Örlygssonxx-large, x-large, large, medium, small, x-small og xx-small í hvert einasta skipti þar sem breyta þarf leturstærð í CSS skjalinu.<body> markinu (nota "em" eða "medium, small, x-small, etc. fyrir IE/Win og "px" fyrir aðra vafra) og nota svo "em" mælieininguna til að stækka og minnka letrið innan síðunnar hlutfallslega út frá upprunalegu skilgreiningunni.Það var hins vegar ekki fyrr en nýlega sem menn uppgötvuðu að það var ein leið til viðbótar sem CSS forritarar gátu farið - leið sem leyfir IE/Win notendum að breyta leturstærðinni en hefur ekki í för með sér neina alvarlega ókosti.
Trikkið felst í því að tvískilgreina grunnleturstærðina (á <body> markið). Annars vegar með "px" fyrir alla eðlilega vafra en með "%" fyrir IE/Win. (Sjálfgefna, innbyggða leturstærðin í IE/Win er "16px" og því má framkalla "12px" stórt letur með því að nota "75%" í IE/Win.) Allar aðrar leturstærðir innan síðunnar eru síðan skilgreindar sem "em" hlutfall af grunnstærðinni. Þessi forritunarleið - og engin önnur - lætur IE/Win hegða sér skikkanlega þegar notandinn reynir að stækka eða minnka letrið á síðunni.
body {
font-size : 11px;
_font-size : 69%; /* 11px / 16px = 0,6875 */
}
h1 { font-size : 2em; } /* 2 x 11px = 22px */
h2 { font-size : 1.64em; } /* 1,64 x 11px ~ 18px */
...Það þarf vart að taka fram að ég er alveg ógeðslega kátur með að hafa rekist á þessa aðferð...
Þeir sem ekki vita hvað undirstrikunin (_) fremst í þriðju línu gerir, bendi ég á að lesa Tackling the IE Factor.
Ég hef heyrt aðdáendur Johnnys Cash halda því fram að þegar hann flytur lög sem aðrir tónlistarmenn hafi gert fræg, þá eignist Cash lagið eftir það og tilfinning manns fyrir upprunalegu útgáfunni verði aldrei söm og áður.
Ég var áðan að rekast á Nine Inch Nails lagið "Hurt" í flutningi Johnnys Cash, og eftir því sem ég hlusta oftar á það, kemst ég meira og meira á þá skoðun að þessi kenning eigi við einhver rök að styðjast.
Magnað (hljóðdæmi). Ég þarf greinilega að kynna mér Cashinn betur.
Shelley Powers skrifar Stepping Stones to a Safer Blog þar sem hún útskýrir bestu lausnirnar í baráttunni við Bloggspammera.
Einnig gott frá því í nóvember: Weblog Spam eftir Mark Pilgrim.
(Atriðin í listanum vísa á ákveðna kafla ofar á síðunni.)
Nýleg svör frá lesendum