Færslur fimmtudaginn 6. desember 2007

Kl. 00:02: Ljótur leikur hjá kirkjunni 

Ég hef fylgst með því í forundran hvernig ríkiskirkjan ræðst með dylgjum og lygum að þeim sem berjast gegn ágangi ríkiskirkjunnar á lítil börn þegar þau eru utan beinnar forsjár foreldra þeirra.

Kirkjunnar menn (t.d. biskup) stilla upp ljótri skrumskælingu af sjónarmiðum þeirra sem gagnrýna skólatrúboðið. Útkoman eftirfarandi gervimálstaður:

• Vondu heiðingjarnir vilja banna börnum að fá jóla- og páskafrí.
• Vondu heiðingjarnir vilja banna alla fræðslu um trúarbrögð í skólum.
• Vondu heiðingjarnir vilja úthýsa kærleikanum og góðu siðferði úr skólum landsins.
• Vondu heiðingjarnir vilja afneita menningarsögu þjóðarinnar.
• Vondu heiðingjarnir vilja banna fólki að vera kristið.

Þessu hamra kirkjunnar menn á í sífellu, og þessi sömu ósanndindi lepja svo popúlískir ritstjórar og leiðarahöfundar dagblaðanna upp eftir þeim.

Mér þykir þetta afskaplega ljótur leikur - ekki síst þar sem um er að ræða ríkisstarfsmenn.

---

Á hinn bóginn sitja núna félagarnir í Vantrú og sleikja sárin eftir árásir síðustu daga - og vikna. Þær hafa verið margar hverjar afar ódrengilegar og ósanngjarnar, en þó kannski ekki alveg ófyrirséðar.

Eins og ég sagði í svarhala á blogginu hans Matta, þá virðast þeir forsvarsmenn Vantrúar vera búnir að koma sér í svipaða stöðu og Sóley Tómasdóttir og femínistavinkonur hennar.

Þau hafa þokkalega greiða leið inn í fjölmiðla, en þá helst sem nokkurs konar absúrd skemmtiefni. Jafnframt eru þau komin með stóran hóp bloggara sem fylgist með öllu sem þau segja eða skrifa og bíða færis að rífa það í sig og básúna andstæðu sjónarhorni út um allt.

Þrátt fyrir að vera að miklu leyti skoðanabróðir þeirra í Vantrú, þá hef lengi haft efasemdir um vægi Vantrúar sem pólitísks afls. Mér hefur sýnst að þau skref sem þeir stíga fram á við (t.d. með hreint út sagt frábærri framgöngu Matta í Silfri Egils um daginn) fenni jafnóðum yfir með óþarfa árásargirni, dónaskap og illa völdum "bardögum".

---

En mögulega sjá Vantrúarmenn þetta ekki svona. Mögulega telja þeir sig einmitt vera að ná markmiðum sínum. Mögulega hefur skapast þarna einhvers konar öfugsnúið (pervers) samlífisástand milli kirkjunnar manna og Vantrúar þar sem báðir nærast á árásum hinna. Báðir geta bent á illsku mótherjans, og haldið þannig áfram að sannfæra sinn eigin söfnuð um eigið ágæti.

Ég upplifi Sóleyju Tómasdóttur og hennar skoðanasystur svipað. Ég er femínisti (og maskúlínisti, o.fl.), en þær láta mig skammast mín fyrir að viðurkenna það opinberlega. Ég tel að þær geri baráttunni fyrir jafnrétti kynjanna jafn mikið (ef ekki meira!) slæmt og þær gera henni gott. Og það sem verra er, ég held að þær geri sér innst inni alveg grein fyrir því, en baráttuástríðan slái þær blindu gagnvart því.

---

Á meðan stöndum við hin hjá og vonum að við fáum ekki sprengjubrot í hausinn.

...að ríkiskirkjan taki ekki enn meira valdið af foreldrum varðandi trúaruppfræðslu barna sinna, og að börnin okkar verði ekki upp til hópa fráhverf hugmyndum um jafnrétti og mannvirðingu til handa báðum kynjum.

Svör frá lesendum (14) | Varanleg slóð