Vélaverkfrćđikeppnin og íslensk vinnubrögđ
Á hverju ári sýnir sjónvarpiđ frá hönnunarsamkeppni vélaverkfrćđinema ţar sem ungt fólk lćtur heimasmíđađar uppfinningar leysa fyrirfram skilgreindar ţrautir í braut. Ađ fylgjast međ keppninni er hin besta skemmtun og augljóst ađ ţátttakendur leggja mikla vinnu og hugkvćmni í verk sín.
Engu ađ siđur, ţegar ég horfđi á keppnina í kvöld varđ mér ljóst ađ eitt helsta einkenni keppninnar, ár eftir ár, er ađ yfirgnćfandi meirihluti ţátttakenda mćtir međ hálfklárađar vélar í keppnina, og ađ ţví er virđist ađ mestu óprófađar.
Ţađ segir sig sjálft ađ ef hönnuđurinn prufukeyrir vél 10 sinnum og einhverjir grundvallarţćttir hennar virka ekki í 2-3 skipti, ţá er augljóst ađ ţar er eitthvađ sem ţarf ađ hugsa upp á nýtt.
Reynslan segir mér ađ íslenskir vélaverkfrćđinemar séu ekki einir um ţetta. Mig grunar ađ íslendingar upp til hópa geri sig seka um svona vinnubrögđ ţar sem allt er gert á síđustu stundu; mikilvćgar breytingar gerđar og nýjungum bćtt viđ tveimur mínútum fyrir frumsýningu; og prófanir álitnar óţarfi.
Már Örlygsson



Nýleg svör frá lesendum