![[Passamynd]](/files/2003/05/mar.gif)
Már ÖrlygssonKæra Hugrún - "Sparsami húsfaðirinn" svarar
Blaðakonan Hugrún bloggar um viðbrögðin við greininni sem hún skrifaði um okkur hjónin og birti í Blaðinu á þriðjudag, og ég pirraði mig yfir á miðvikudag, og DV smjattaði á öllu saman í gærdag.
Eftirfarandi byrjaði sem svar í dagbókinni hennar, sem ég ákvað svo að betra væri að birta hér:
Ef ég á að vera alveg heiðarlegur, þá finnst mér fjölskylda mín hafa verið notuð sem persónur í leikriti sem Hugrún er að skrifa um hvunndagshetjur í íslenskum nútíma.
Umfjöllun um þessi mál er af hinu góða. Náttúruvænn, nýtinn lífstíll laus úr hlekkjum neyslukapphlaupsins er nokkuð sem ég aðhyllist og vil því í prinsippinu veg þessa greinaflokks sem mestan.
Það er hins vegar svo, að þegar venjulegt fólk eins og við Kristína hleypir fjölmiðlamanneskju inn á gafl hjá sér og gefur einlægt viðtal um persónulega, sérviskulega hagi sína, þá þarf hún að vanda vinnubrögðin alveg extra vel. Að ég tali nú ekki um þegar menn ákveða að auglýsa viðtalið upp á forsíðu viðkomandi dagblaðs.
Það er að mínu mati gjörsamlega innistæðulaust að tala um "gersemar sem fara þarf vel með"
og "að vanda verk sín"
, þegar á borðinu liggur slagorðakennd forsíðufyrirsögn sem er hreinn og klár uppspuni, og meðhöndlun á heimildum sem hefði líkast til gefið ansi bága einkunn ef menntaskólanemi hefði skilað þessu inn sem verkefni (sjá mynd).
Ég er bara ósköp venjulegur gaur. Og konan mín er alveg ofurvenjuleg kona. Og þótt við höfum bæði afar jákvæða og heilbrigða sjálfsmynd og séum bara þónokkuð ánægð með líf okkar, þá erum við samt pínu viðkvæm fyrir því að vera breytt í sögupersónur í leikriti - hálfgerðum sirkus - vera dubbuð upp sem ógurlegar hvunndagshetjur (eða allt að því glæpsamlegir nískupúkar, eftir því hvernig fólk les greinina), og vekja umtal og athygli fyrir að vera eitthvað sem við erum ekki, en hentaði e.t.v. höfundinum að skrifa inn í söguþráðinn.
Við leggjum ekki helming teknanna fyrir í hverjum mánuði (ég vildi glaður óska að við kæmumst stundum einhversstaðar nálægt því), mestur hluti daglegrar neyslu okkar fer fram með greiðslukorti (lengi lifi VISA!), við kaupum okkur ný föt, við förum reglulega út að borða, við kaupum snobbaðan mat og drykki, kaupum leikföng handa barninu okkar á fleiri stöðum en bara í Góða hirðinum, förum til útlanda oftar en flestir sem við þekkjum.
Ég ekki að segja að allt sé vitleysa sem kom fram í greininni, eða að við séum ekki pínu stórskrýtin á mælikvarða hinnar viðteknu neysluvenju. Megnið setningunum í greininni voru tæknilega séð hárréttar, en matreiðslan og kæruleysisleg meðferðin á hráefninu skilaði útkomu sem var á köflum ansi hreint ólík fyrirmyndinni.
Ég held statt og stöðugt í trúna um það að Hugrún hafi ekki viljandi staðið svona að málum, og um heiðarlegan dómgreindarskot hafi verið að ræða. Ég vil líka taka skýrt fram að ég er ekki "brjálaður" út í einn eða neinn (sama hvað DV segir), og sem komið er hef ég neitað þremur fjölmiðlum um viðtal út af þessu máli öllu. (Stormur, vatnsglas, etc.)
Hins vegar áskil ég mér fullan rétt til þess að vera pínu sár yfir þessari útkomu í Blaðinu, og mun fyrir mitt leyti ósjálfrátt hugsa mig tvisvar um áður en ég treysti fagmennsku hennar aftur (lái mér hver sem vill).
Með vinsemd og virðingu,
-- Már 'Amish' Örlygsson.
(1) "Amish fólkið" er það sem starfsmenn í Marel kölluðu okkur hjónin víst á miðvikudaginn þegar þeir hlógu að okkur yfir morgunkaffinu. Mér fannst það pínu sniðugt hjá þeim. :-)
Svör frá lesendum (3)
Hugi svarar:
Það er nú orðið fremur erfitt að taka mark á því sem er skrifað í fjölmiðlana okkar, vinnubrögðin eru beinlínis sorgleg. Ég kíkti a.m.k. beint inn á síðuna þína eftir að ég las viðtalið í Blaðinu, einmitt til þess að sjá hvað þú hefðir að segja um þetta. Og ég sá ekkert sem kom mér á óvart :-).
18. febrúar 2006 kl. 00:42 GMT | #
svansson.net svarar:
Ég held þú sért alveg að lesa rétt í téða Hugrúnu.
Vinnubrögð fréttamannsins á dagblaðinu eru einfaldlega alls ekki réttu vinnubrögðin til að tackla efni eins og ykkar lífsstíl. Fréttamennska gengur út á að taka út bestu bitana, það sem er fréttnæmast eða athyglisverðast. Hún hefði getað gert þetta miklu betur og sumt með öðrum hætti en þegar dagblað tekar fréttalegt viðtal af þessum toga má alveg búast við því að svona fari.
Þekkjandi til ykkar þykist maður vita að það sé einhvers konar hugmyndafræði bak við lífstílinn. Dagblöð hafa hins vegar aldrei áhuga á hugmyndafræði: Þeir tala við hvern pólitíkusinn á fætur öðrum og fá ekkert nema frasa og kvót án þess að minnast einu orði á hugmyndafræðina bak við ágreininginn. Þeir draga upp mynd af því hvað er gerast frekar en að skýra af hverju fólk gerir það. Það er fréttamennskan.
Og brúðkaupsjakkaföt keypt í góða hirðinum eru mikla meira fréttaefni en nýtinn og náttúruvænn lífsstíll.
Villurnar í greininni hennar eru óttalegt klúður: Þetta virðist vera algjör fúskblaðamaður. Ég skil ekki hvernig þetta er hægt: Þetta sumar sem ég var fréttamaður notaði ég aldrei diktafón heldur skrifaði punkta á lyklaborðið meðan ég hélt símtalinu með öxlinni og hlustaði og ég veit ekki til þess að neinn hafi getað kvartað yfir því ég hafi haft rangt eftir honum. Samt gerði ég ýmis mistök og þurfti að læra sittlítið af hvoru.
Manni dettur einna helst í hug að upptakan hafi týnst og blaðamaðurinn hafi þurft að skrifa þetta upp eftir minni - þvílíkt og annað eins hefur gerst á hinum bestu miðlum.
Þú þarft ekkert að hafa áratugareynslu af blaðamennsku til að stunda vönduð vinnubrögð, en vönduðu vinnubrögðin sem blaðamenn vinna eftir snúa oft á tíðum ekkert að því að draga upp heildarmynd sem viðmælandinn er sáttur við, heldur að því að hafa rétt eftir fólki og að leyfa öllum sjónarmiðum að koma fram ef um deilumál er að ræða.
Annars er Hugrún líklega heppin að þið skulið ekki taka þessu verr - Amish fólkið vakti fáránlega mikla athygli og mörgum í ykkar sporum hefði alveg þótt blaðamaðurinn eiga skilið að vera laminn. ;)
18. febrúar 2006 kl. 11:58 GMT | #
Már svarar:
...og þetta voru alveg "damn swanky" rússkinns jakkaföt.
18. febrúar 2006 kl. 12:07 GMT | #