Maiden í Höllinni

Skrifað 8. júní 2005, kl. 07:43

Iron Maiden, Egilshöll. Svitinn og fólksfjöldinn var mun minni en á Metallica tónleikunum í fyrra, þannig að þar sem ég var, fremst á B-svæðinu fyrir miðjum sal, var enginn troðningur heldur bara létt og hress stemmning.

Áhorfendur voru á öllum aldri, eins og við var að búast, og skemmtilega algengt að sjá hálf-fertuga menn með 8-13 ára syni sína, saman í nýkeyptum Iron Maiden stuttermabolum. Greinileg nostalgía í gangi þarna. Ég glotti inn í mér, því ef Garpur væri orðinn eldri þá hefði ég ábyggilega tekið hann með mér.

Prógrammið var "fullorðins", bara spiluð lög af fyrstu fjórum plötunum, þrír gítarar á sviðinu í einu, Eddie dúkkur, eldglæringar, hermannajakki og breskur fáni í The Trooper, og áhorfendahópurinn hoppaði, klappaði og söng með af hjartans lyst.

Maiden keyrðu samt á miklu hægara tempói en þeir gerðu t.d. þegar ég sá þá síðast á Hróarskeldu árið 2000. Lengri bil milli laga, og almennt aðeins minni kraftur. Samanburður við þá tónleika (að ég tali nú ekki um við Metallica í Höllinni í fyrra) er náttúrulega engan veginn sanngjarn. Þeir eru orðnir 5 árum eldri, og þetta voru upphafstónleikar Evrópu-túrsins í ár þannig að þeir eru eðlilega aðeins stirðir í gang.

Þetta var frábært kvöld.

Útaf umferðaröngþveitinu sem myndaðist í kringum Metallica í fyrra, þá ákvað ég að mæta á hjóli, með þurr aukaföt í poka og skildi allt draslið eftir bak við runna rétt hjá Höllinni á meðan tónleikunum stóð. Það var mjög frískandi að hjóla heim í miðnæturbirtunni létt sveittur í góðu skapi.