Maiden í Höllinni
Iron Maiden, Egilshöll. Svitinn og fólksfjöldinn var mun minni en á Metallica tónleikunum í fyrra, ţannig ađ ţar sem ég var, fremst á B-svćđinu fyrir miđjum sal, var enginn trođningur heldur bara létt og hress stemmning.
Áhorfendur voru á öllum aldri, eins og viđ var ađ búast, og skemmtilega algengt ađ sjá hálf-fertuga menn međ 8-13 ára syni sína, saman í nýkeyptum Iron Maiden stuttermabolum. Greinileg nostalgía í gangi ţarna. Ég glotti inn í mér, ţví ef Garpur vćri orđinn eldri ţá hefđi ég ábyggilega tekiđ hann međ mér.
Prógrammiđ var "fullorđins", bara spiluđ lög af fyrstu fjórum plötunum, ţrír gítarar á sviđinu í einu, Eddie dúkkur, eldglćringar, hermannajakki og breskur fáni í The Trooper, og áhorfendahópurinn hoppađi, klappađi og söng međ af hjartans lyst.
Maiden keyrđu samt á miklu hćgara tempói en ţeir gerđu t.d. ţegar ég sá ţá síđast á Hróarskeldu áriđ 2000. Lengri bil milli laga, og almennt ađeins minni kraftur. Samanburđur viđ ţá tónleika (ađ ég tali nú ekki um viđ Metallica í Höllinni í fyrra) er náttúrulega engan veginn sanngjarn. Ţeir eru orđnir 5 árum eldri, og ţetta voru upphafstónleikar Evrópu-túrsins í ár ţannig ađ ţeir eru eđlilega ađeins stirđir í gang.
Ţetta var frábćrt kvöld.
Útaf umferđaröngţveitinu sem myndađist í kringum Metallica í fyrra, ţá ákvađ ég ađ mćta á hjóli, međ ţurr aukaföt í poka og skildi allt drasliđ eftir bak viđ runna rétt hjá Höllinni á međan tónleikunum stóđ. Ţađ var mjög frískandi ađ hjóla heim í miđnćturbirtunni létt sveittur í góđu skapi.
Már Örlygsson



Nýleg svör frá lesendum