![[Passamynd]](/files/2003/05/mar.gif)
Már ÖrlygssonÞori, get og vil
Um miðjan dag á morgun kemur Stína heim frá Kanada.
Þetta eru búnar að vera alveg ágætar tvær vikur hjá okkur feðgunum tveimur saman mömmulausum og hressum. Á hverjum morgni höfum við krossað yfir einn dag á heimatilbúnu dagatali sem sýnir hvenær mamma kemur aftur heim í stóru flugvélinni.
Ég samdi við leikskólann um að lengja viðverutíma Loga Garps um klukkutíma á dag, úr 7 tímum í 8, til að auðvelda mér það að ná sæmilegum vinnudegi á meðan (auk smá vinnustubba á kvöldin eða yfir kaffibollanum árla morguns).
Að öðru leyti gekk lífið sinn óbreytta vanagang: hlátur og grátur, þvottur og matseld, innkaup og sund. Fullfrískur karlmaðurinn fór létt með að vera einstæður faðir tæpra þriggja ára pjakks í tvær skitnar vikur, og hafði alveg massa gaman af.
Á karlavinnustaðnum sem ég vinn á vakti það engin merkjanleg viðbrögð þegar fréttist að ég yrði einn með stráknum þennan tíma - konulaus, gisp! - enda eru vinnufélagar mínir vel upplýstir menn í yngri kantinum, sem sjálfir eiga í sumum tilfellum lítil börn.
Það vakti hins vegar athygli mína að í þau örfáu skipti sem ég fann fyrir einhverjum undrunar- eða vorkunarviðbrögðum frá fólki, þá voru það oftast konur sem sýndu þau viðbrögð. -- "Hvernig gengur?"
; "Hvað er langt í að konan þín komi heim?"
; "Er þetta ekkert erfitt?"
voru spurningar sem ég fékk að fyrra bragði - frá konum.
Eins vænt og mér þótti um umhyggjuna og duldu aðdáunina sem fólst í orðunum, þá sárnaði mér alltaf pínulítið þetta undirliggjandi "norm" að tippið á mér geri mig á einhvern hátt vanhæfan til að vera einn með syni mínum lengur en dagpart.
Ég er fullfrískur karlmaður - for kræing át lád! - og ég þori, get og vil.
P.S. Stína við höfum saknað þín:
Svör frá lesendum (3)
Stefán svarar:
Sko...
Þú skrifar ekkert í marga mánuði, svo birtist viðtal við þig í mogganum, og þá byrjar þú að blogga tvo daga í röð eins og ekkert hafi gerst. Ég hef komið svo oft inn á síðuna þína óbreytta að mér dauðbrá.
Ég dreg það stórlega í efa að þú finnir nokkurstaðar blogg á þessum nótum frá konu sem var ein heima með barnið sitt í tvær vikur á meðan að maðurinn hennar var í útlöndum. Af þessu dreg ég þá áliktun að þér finnist þetta nú svoldið vel að verki staðið - betur en konu í sömu sporum. Þannig er líka komin upp sérkennileg staða það sem karlinn (þú) sem mótmælir karlímyndinni sem flestir virðist hafa, virðist hafa snert af henni sjálfur.
5. maí 2005 kl. 20:09 GMT | #
Már svarar:
A) Viðtalið var tekið fyrir þó nokkru síðan, og ég hélt að það væri búið að birta það fyrir löngu. Ef það er ný birt (ég les aldrei Moggann) þá var tímasetningin bara skemmtileg tilviljun.
B) Auðvitað er hausinn á mér stútfullur af sömu kjánalegu og úreltu staðalmyndunum og annað fólk hefur, en ég vinn hins vegar mjög markvisst að því að tryggja að sonur minn fái þær ekki inn í hausinn á sér. Að viðurkenna vandamálið og að tala um það er fyrsta skrefið í að laga það.
Mér er umhugað um jafnréttismál, finnst því smá írónía alveg ásættanleg fórn fyrir það að vekja opinberlega máls á svona hlutum.
En þetta var mjög góður punktur hjá þér Stebbi.
6. maí 2005 kl. 07:37 GMT | #
Már svarar:
Athugasemd Stefáns sýnir glögglega að spurningin hvort maður á að blogga svona færslu eða ekki, er í raun hálf Heisenberg-ískt dilemma.
En ég vil meina að það sé heilmikill munur á því að vera meðvitaður um áhrif staðalmynda og tala um það, og því að láta stjórnast af þeim.
6. maí 2005 kl. 07:45 GMT | #