Færslur fimmtudaginn 5. maí 2005

Kl. 00:44: Þori, get og vil 

Um miðjan dag á morgun kemur Stína heim frá Kanada.

Þetta eru búnar að vera alveg ágætar tvær vikur hjá okkur feðgunum tveimur saman mömmulausum og hressum. Á hverjum morgni höfum við krossað yfir einn dag á heimatilbúnu dagatali sem sýnir hvenær mamma kemur aftur heim í stóru flugvélinni.

Ég samdi við leikskólann um að lengja viðverutíma Loga Garps um klukkutíma á dag, úr 7 tímum í 8, til að auðvelda mér það að ná sæmilegum vinnudegi á meðan (auk smá vinnustubba á kvöldin eða yfir kaffibollanum árla morguns).

Að öðru leyti gekk lífið sinn óbreytta vanagang: hlátur og grátur, þvottur og matseld, innkaup og sund. Fullfrískur karlmaðurinn fór létt með að vera einstæður faðir tæpra þriggja ára pjakks í tvær skitnar vikur, og hafði alveg massa gaman af.

Á karlavinnustaðnum sem ég vinn á vakti það engin merkjanleg viðbrögð þegar fréttist að ég yrði einn með stráknum þennan tíma - konulaus, gisp! - enda eru vinnufélagar mínir vel upplýstir menn í yngri kantinum, sem sjálfir eiga í sumum tilfellum lítil börn.

Það vakti hins vegar athygli mína að í þau örfáu skipti sem ég fann fyrir einhverjum undrunar- eða vorkunarviðbrögðum frá fólki, þá voru það oftast konur sem sýndu þau viðbrögð. -- "Hvernig gengur?"; "Hvað er langt í að konan þín komi heim?"; "Er þetta ekkert erfitt?" voru spurningar sem ég fékk að fyrra bragði - frá konum.

Eins vænt og mér þótti um umhyggjuna og duldu aðdáunina sem fólst í orðunum, þá sárnaði mér alltaf pínulítið þetta undirliggjandi "norm" að tippið á mér geri mig á einhvern hátt vanhæfan til að vera einn með syni mínum lengur en dagpart.

Ég er fullfrískur karlmaður - for kræing át lád! - og ég þori, get og vil.

P.S. Stína við höfum saknað þín:

Svör frá lesendum (3) | Varanleg slóð