Ólafur Liljurós (samantekt)

Skrifað 7. september 2004, kl. 22:08

Ólafur reið með björgum fram,
villir hann, stillir hann.
hitti' hann fyrir sér álfarann,
þar rauður logi brann.
::Blíðan lagði byrinn undan björgunum:: fram.

Þar kom út ein álfamær,
sú var ekki kristni kær.

Þar kom út ein önnur,
hélt á silfurkönnu.

Þar kom út hin þriðja,
með gullband um sig miðja.

Þar kom út hin fjórða,
hún tók svo til orða:

"Velkominn Ólafur Liljurós!
Gakk í björg og bú með oss".

"Ekki vil ég með álfum búa,
heldur vil ég á Krist minn trúa".

"Bíddu mín um litla stund,
meðan ég geng í grænan lund".

Gekk hún sig til arkar,
greip upp saxið snarpa.

"Ekki muntu svo héðan fara,
að þú gjörir oss kossinn spara".

Ólafur laut um söðulboga,
kyssti hann frú með hálfum huga.

Hún lagði undir hans herðarblað,
í hjarta rótum staðar gaf.

Ólafur leit sitt hjartablóð
líða niður við hestsins hóf.

Ólafur keyrir hestinn spora
heim til sinnar móðurdyra.

Klappar á dyr með lófa sín:
"Ljúktu upp, kæra móðir mín".

"Hvaðan komstu, sonurinn minn?
Hvernig ertu svo fölur á kinn?

Svo ertu blár og svo ertu bleikur,
sem þú hafir verið í álfaleik."

(eða)

"Hví ertu fölur og hví ertu fár,
eins og sá (sem) með álfum gár?"

"Mér tjáir ekki að dylja þig:
álfamærin blekkti mig."

"Móðir, ljáðu mér mjúka sæng.
Systir, bittu mér síðuband."

Ei leið nema stundir þrjár,
Ólafur var sem bleikur nár.

Leiddi hún hann í loftið inn,
dauðan kyssti hún soninn sinn.

Vendi ég mínu kvæði í kross
sankti María sé með oss.