Færslur laugardaginn 31. janúar 2004

Kl. 21:28: Blaðamannabloggarar... 

Tóti Leifs er þessi týpa sem segir það sem honum finnst sama hvað tautar og raular. Hann fer á kostum á blogginu sínu í dag, þar sem hann segir afar skemmtilega meinlega sögu af baunateljara, og byrjar færsluna með því að hnýta í fyrrverandi vinnufélaga sinn (?), nýja stjörnubloggarann Pál Ásgeir með eftirfarandi orðum:

"PÁÁ er skemmtilegur penni en [...] hann hefur séð einhverjar aðsóknartölur og nú er hann kominn á hnén, og grátbiður um virðingu lesanda. Hann langar að verða annað frettir.com"

Það sem Tóti er væntanlega að vísa til er færsla Páls, Blogg um blog, þar sem Páll segir m.a. þetta:

"Þetta er minn einkafjölmiðill og er haldið úti mér til skemmtunar. Þetta er ekki dagbók eða innsýn inn í mitt fábrotna einkalíf enda hefði ég ekki fengið nærri 20 þúsund heimsóknir frá upphafi ef svo væri."

[...]

"Ég set ekki upp linka og forðast þannig þátttöku í formlegum skjallbandalögum. Þeir sem "linka" á mig gera það á eigin ábyrgð og það skiptir mig í sjálfu sér ekkert miklu máli."

[...]

"Ég svara aldrei athugasemdum lesenda minna í kommentakerfinu sjálfu. [...] Þetta fálæti mitt gagnvart öðrum bloggurum stafar af því að ég er hrokafullt og önugt kvikindi og ég sé enga sérstaka ástæðu til að biðjast afsökunar á því."

Ég er sammála Tóta, að Páll Ásgeir er bráðskemmtilegur penni og sögumaður, og mér fannst það frá upphafi augljóst að hann var að fylla upp í það tómarúm sem skapaðist við endanlegt bloggfall Fréttir.com - hvort sem það var meðvituð ákvörðun eða ekki. Ég velti hins vegar fyrir mér að ef Páli stendur í alvöru svona svakalega á sama um allt og alla, af hverju hann sér ástæðu til að ganga svona hreint til verks í að skilgreina sjálfsskipaða stöðu sína innan bloggheimsins? Hvort er þetta voða pönkað eða bara pínu lummó?

Bara pæling.

P.S. Ég er leiðinlegur stríðnispúki og skjallbandalagsbloggari og sé enga ástæðu til að biðjast afsökunar á því. :-)

Sendu þitt svar | Varanleg slóð

Kl. 18:47: "Kríonistar" 

Ég horfði um daginn á danska heimildarmynd í RÚV um samfélag "Kríonista" í Bandaríkjunum. Þátturinn fjallaði fyrst og fremst um meðlimi í Alcor samtökunum (The Alcor Life Extension Foundation), en þetta fólk greiðir mánaðarlega trygginga- og þátttökugjöld og á móti mæta sérfræðingar samtakanna á staðinn þegar fólkið deyr, hraðfrysta líkið á meðan það er enn volgt og vista það í öruggri frystigeymslu um ókomna tíð - eða þar til læknavísindunum hefur fleygt svo fram að hægt sé að lífga frosið fólk frá dauðum og tryggja því eilíft líf.

Þarna var talað við hámenntaða vísindamenn sem stunda rannsóknir á þessu sviði, sem og óbreytta meðlimi samtakanna. Hluti meðlimanna höfðu flutt sig um set til að vera í öruggri nálægð við frystihúsaðstöðu samtakanna - ef ske kynni að dauða þeirra bæri brátt að.

Vísindamenn komu fram og bentu á að í langan tíma eftir að fólk er úrskurðað látið eru allar frumur líkamans í raun lifandi, og að tíminn sem læknar á sjúkrahúsum hafa til að lífga fólk við úr hjartastoppi og andnauð lengist sífellt samfara framförum í læknavísindunum. Þeir vildu meina að mörk lífs og dauða lægju á mjög gráu svæði og nákvæm staðsetning þeirra réðust fyrst og fremst af tæknilegri getu/þekkingu læknavísindanna á hverjum tíma.

Sérfræðingarnir og almennu meðlimirnir sem rætt var við voru allir sannfærðir um að það væri engin spurning hvort, heldur hvenær, læknavísindinum tækist að ráða bót á dauðanum, og samkvæmt nokkuð ágætlega rökstuddri skilgreiningu þeirra þá var fólkið í frystihylkjunum í frystihúsinu ekki dáið heldur bara í dái (líkamsstarfssemin kyrrsett á hinum umdeilanlegu mörkum lífs og dauða).

Kona nokkur sem rætt var við talaði um að það hefði auðveldað henni mikið að kljást við fráfall eiginmanns hennar, vitneskjan/trúin að maðurinn hennar er ekki dáinn heldur "sofandi" og einn góðan veðurdag í framtíðinni mundi hann vakna (og hún kannski líka) og þau lifa saman öðru sinni.

Mér fannst athyglisvert að sjá hversu fullkomlega sambærileg hegðun og heimsmynd þessa fólks er hegðun og heimsmynd ýmissa trúarhópa, s.s. kristnna manna. Samt minntist ekki ein sála af þeim sem rætt var við í þættinum svo mikið sem einu orði á Guð, yfirnáttúru, eða annað það sem sumir vilja meina að einkenni, eðli málsins samkvæmt, öll trúarbrögð.

Hvað segja vantrúaðir? Má líta á samfélag "kríonista" sem nothæft innlegg í umræðuna um hvar mörkin liggja milli trúleysis og trúarbragða?

Ég hefði gaman að því að sjá svör frá Matta og Birgi, og einnig að heyra sjónarmið einhverra af spekúlöntunum á Annáll.is.

Svör frá lesendum (12) | Varanleg slóð