Staðan...

Skrifað 21. janúar 2004, kl. 12:39

Vel að merkja, þá er ég kominn heim frá úgglandinu. Þreyttur eftir 10 daga dvöl í góðu yfirlæti hjá mömmu og manninum hennar. Þreyttur af því Garpur var afar háður mér allan tímann af því hann saknaði mömmu sinnar og svaf af þeim sökum of lítið og þýddist seint og illa við ömmu sína og granddad Steve. Ástandið var rétt að komast í eðlilegt horf um það leyti sem við flugum heim. Dæmigert.

Í lestinni til Stansted byrjaði Garpur svo að fá mjög háan hita (ábyggilega hátt í 40 gráður) og ca. 5 mínútum eftir að við vorum búnir að horfa eftir ferðatöskunni okkar hverfa eftir færibandinu við innritunarborðið þá gubbaði litla mennskið yfir mig allan. Þessi líka fína mjólkurbaseraða kraftgusa, og ilmandi í þokkabót. (Ungbarnagubb er einhver verst lyktandi andskoti sem fyrirfinnst.)

Flugvallarklósettvaskar, handþurrkublásarar, fataskipti (íþróttabuxur úr nálægri verslun á flugvellinum), og hitastillandi mixtúra úr Boots. Feðgarnir ferðbúnir. Caol Ila úr viskíbúðinni. Þramm, þramm, þramm, klyfjaður eins og útlaginn við hringtorgið á Suðurgötunni. Hlið 1. Flugvél.

Flugferðin gekk mjög vel. Ibuprofen mixtúran vann sitt verk og við þrömmuðum fram og aftur flugvélina og eignuðumst vini í hverri sætaröð. Urðum syfjaðir. Blésum til allra fingurkossi - góða nótt. Sofnuðum samt ekki. Grétum lendingargrátnum sára (fúlt að vera bundinn í sætið framan á pabba í meira en 20 mínútur), keyrðum í handfarangurskerrunni eftir göngum Leifsstöðvar, réttum konunni í glerbúrinu vegabréfið okkar, reyndum að klappa dópleitarhundinum í farangursmóttökunni, og hittum mömmu. Elsku mömmu. Dasaðir.

Garpur er enn veikur. Hitinn rýkur upp í 40 gráður milli þess sem við kýlum hann niður með mixtúrunni (að ráði hjúkrunarfræðingsins á Læknavaktinni). Næturnar eru verstar - svefnlausar. Vonandi batnar honum fljótt. Geisp.