Sunnudagsmorguninn

Skrifað 24. nóvember 2003, kl. 09:44

það var sumarið 1997. Létt djamm og gott kynlíf laugardagsnóttina. Sólríkur sunnudagsmorgun. Ég vaknaði á loftdýnunni í græna framherberginu á Lokastígnum - þessu sem var sneisafullt af dóti. Klukkurnar í Hallgrímskirkju vöktu mig á slaginu 9:00. Dottaði. Rumskaði aftur við klukknahljóminn kl. 9:15. Ég gleymi aldrei þessum klukknahljóm rétt fyrir utan gluggann. Aldrei áður hafði ég sofið nálægt svona stórri kirkju.

Klukkan var ekki orðin tíu og foreldrar Stínu voru komin á kreik. Snemma á sunnudegi. Inga að stússa í eldhúsinu - líklega að taka til morgunmat og vaska upp frá því kvöldinu áður. Í gegnum þunnan millivegginn milli herbergisins sem við Stína sváfum í og stofunnar bárust skrýtnir tónar. Rámur og röff hljómur frá tónlistarmanni sem Stína fræddi mig á að héti Tom Waits og sér þætti ekki par skemmtilegur. En pabbi hennar fílaði hann á sunnudagsmorgni. Nýbakaður tengdafaðir minn hækkaði meira í tónlistinni handan við vegginn. Ég lá á loftdýnunni og starði á loftið og hlustaði á þessa einföldu, skrýtnu tónlist og þynnkulegu texta. Eitthvað stórt gerðist þennan morgun.

Nokkrum mánuðum seinna, eftir stanslausar ásóknir minningarinnar um þennan magnaða morgun, þá keypti ég minn fyrsta Tom Waits geisladisk. Small Change. Líklega sami diskurinn og Róbert spilaði handan við spónaplötuvegginn á Lokastígnum þennan sunnudagsmorgun, sumarið sem við Stína byrjuðum saman.

Þannig gerðist það.