Færslur fimmtudaginn 13. nóvember 2003

Kl. 17:09: Enn um leynifélagið 

Þeir hittast í bakherbergi litlu búðarinnar nokkrum sinnum í viku - oftar ef með þarf. Stundum sjaldnar. Í bakherberginu fara allir formlegir þættir félagsstarfssins fram. Það er vart hægt að hugsa sér betri felustað fyrir skjölin og kortagögnin, en innan um nokkur tonn notuðum bókum, gömlum tímaritum og öðrum pappírum, dreifðum því sem næst handahófskennt um hillur og borð. Það var ekki af tilviljun sem bókabúðin endaði sem höfuðstöðvar.

Stærð félagsins er ekki vel ljós en líklega eru þeir alls eitthvað nálægt tuttugu talsins, þótt virkasti kjarninn sé auðvitað töluvert minni. Því smærra sem svona félag er, því auðveldara er að vinna að markmiðum þess án þess að vekja óheppilega athygli. Smæðin er kostur í sjálfu sér.

Ólíkt samtökum á borð við Frímúrarana, þá hafa mennirnir sem hittast í bakherberginu í bókabúðinni mjög skýr markmið. Ekkert eiginhagsmunapot og valdabrölt, og engin útþynnt dulspeki eða kjaftæði. Þeir eru enn fremur ekki neinir ríkisbubbar og bankastjórar heldur aðeins venjulegir menn í venjulegum störfum í samfélaginu. Nokkrir eru fremur vel menntaðir, þó er það engan vegin reglan, og fljótt á litið þá er ekkert sem tengir þennan hóp saman. Tengingin er áralöng vinátta og bræðralag sem hefur myndast gegnum starfið í félaginu og sameiginlega trú á markmiðin.

Það fyrsta sem maður spyr sig er hvernig svona lítill hópur lítt efnaðra manna hefur ráð á að reka heila fornbókabúð sem yfirvarp yfir leynistarfssemi af þessu tagi - hvaðan fá þeir peninga til að fjármagna það?

Líklegasta svarið er að bókabúðin sé hluti af gömlu dánarbúi sem hafi verið skuldlaust, eða kannski slá þeir saman í púkk úr félagssjóðnum. Þriðji möguleikinn er svo náttúrulega sá að þeir hafi einhvern öflugan og enn þá leynilegri bakhjarl sem fjármagni allan rekstur og aðrar aðgerðir félagsins.

Þetta er sá þáttur í starfi félagsins sem er aldrei ræddur. Fornbókabúðin er bara aukaatriði.

Svör frá lesendum (3) | Varanleg slóð

Kl. 02:54: Leynifélagið 

Þeir reka í sameiningu litla fornbókabúð á tiltölulega fáförnum stað í rótgrónum hluta borgarinnar. Reka er kannski ekki rétta orðið, því þó þeir borgi alla tilfallandi hita- og rafmangsreikninga þá fara aldrei nein alvöru viðskipti fram. Fáar ef nokkrar bækur hafa verið keyptar eða seldar þarna inni í háa herrans tíð, og fyrirtækið skilar einhverjum málamynda ársreikningi til að halda skattinum góðum. Litla fornbókabúðin hefur í raun þann tilgang einan að hýsa starfssemi lítils, en öflugs leynifélags sem næstum enginn veit um.

Búðin er staðsett þannig að næstum engir verða hennar varir, þó að í raun blasi hún við augum þeirra sem framhjá henni ganga. Kannski vegna þess að maður býst ekki við að í svona nýlega uppgerðu, steinsteyptu umhverfi þrífist lítil fornbókabúð. Svo hefur hún líka þetta látlausa, rykfallna yfirbragð sem lætur mann undantekningalítið labba framhjá svona búðum án þess að raunverulega sýna þeim áhuga. Það er dimmt eins langt og sést inn í búðina og bækurnar í glugganum eru vandlega óáhugaverðar. Innan á glerið í hurðinni er límdur miði með stuttum, en fremur óræðum, skilaboðum eitthvað á þá leið að verslunareigandinn hafi þurft að bregða sér eitthvað og búðin sé því miður lokuð á meðan.

Þeir skipta um miða og límband eftir hentugleikum - stundum nokkrum sinnum á ári.

Svör frá lesendum (5) | Varanleg slóð