Bloggkrísa með sportrönd

Skrifað 16. september 2003, kl. 11:35

Klippt og límt úr gömlum tölvupósti.

...Í framhaldi af spjalli okkar um bloggkrísu.

Ég hef stundum á tilfinningunni að slúður lifi á því að afmennska þá sem slúðrað er um - að horfast ekki í augu við að þeir hafi tilfinningar og séu manneskjur eins og maður sjálfur - og gera viðkomandi fjarlæga. Mig grunar að það að blogga geti grafið undan þeirri forsendu, og að þannig geti kraftmikið blogg verið besta sjálfsvörnin í svoleiðis málum. En auðvitað fer það allt eftir efnum og aðstæðum og í þínu tilfelli þekki ég hvorugt almennilega.

Svo fer maður náttla að velta fyrir sér að þar sem málið snertir fleiri en þig þá getur of markviss/öflug notkun á bloggi sem sjálfsvarnartækni (P.R. maskína litla fólksins) kannski verndað þig sjálfann en gerir ekkert til að "vernda" aðra þá sem málið snertir en halda ekki uppi svipaðri "vörn" á netinu af því þeir blogga ekki. Spurning hvort ef þú bloggar þig í gegnum þetta hvort aðrir sem málið varðar líði á einhvern hátt fyrir það í samanburðinum - hvort þitt blogg afmennski óvart þá aðila enn frekar?

Slíkt er náttla eitthvað sem maður vill ekki gera.

Þ.e. ég skil vel bloggkrísuna þína. Samt held ég að þú ættir að hugsa sem minnst um þetta bloggdæmi. Láttu bara tilfinninguna/nefið ráða.

Ef þú ert bloggari, þá bloggarðu. Ef ekki, þá ekki.

Ég mæli með eftirfarandi hugsanaræpu sem Mark Pilgrim skrifaði fyrir nokkrum árum og mér finnst alltaf jafn holl lesning: Write.

Hilsen.

Meira þessu líkt: Lífssýn, Útgáfa.