Óspjölluð augnablik

Skrifað 13. september 2003, kl. 12:09

Unnur með gríðarlega skemmtilega færslu um það sem hún kallar óspjölluð andartök.

"Allar stóru stundirnar hafa löngu verið teknar og skilgreindar. Fyrsti kossinn, fyrsta ástin, fyrstu svikin, fyrsta afbrýðissemin, dauðföll foreldra og ástvina... Jafnvel börn eru ekki ósnortin. Vinsælasta afþreyingarefnið áratugum ef ekki öldum saman hafa verið misvel dulbúnir primer-ar. Hreinar sjálfsprottnar tilfinningar eru orðnar álíka sjaldgæfar og hafernir."

En eru klisjur og fyrirfram þekktar aðstæður ekki einmitt það sem öll menning byggist á og gerir okkur kleyft að læra af reynslu þeirra sem á undan fóru?

Er þessi fyrirfram skilgreindi fyrirsjáanleiki ekki einmitt það sem gerir okkur kleyft að halda standast óvæntar uppákomur og áföll og halda ótrauð áfram að vera og gera aðra og e.t.v. mikilvægari hluti?

Eru svona "óspjölluð augnablik" eftirsóknarverð? Eða þau kannski það sem flestir forðast? Eða er kannski gæfuríkasta tilveran sú sem inniheldur hæfilega blöndu af spjölluðum og óspjölluðum augnablikum?

Meira þessu líkt: Lífssýn.