Færslur laugardaginn 13. september 2003

Kl. 14:02: Gamlar bloggminningar III 

Fyrir nákvæmlega fjórum árum síðan bloggaði ég nokkrar hugleiðingar um leitina að íslensku orði fyrir "source code". Þá var ég hrifinn af orðum eins og "frumrit", "handrit" og "uppskrift". Í dag finnst mér þeir möguleikar enn skemmtilegir, en hef engu að síður tileinkað mér að tala um "forritskóða", "kóða", og "frumkóða", en það eru orðin sem kollegar mínir og vinir nota.

Þrír "nýir" mánuðir hafa nú bæst í færslusafnið: September 1999, Október 1999, og September 2000.

Í september árið 2000 byrjaði ég að gefa út RSS fyrir síðuna mína. Mín var líklega önnur íslenska vefsíðan sem bauð upp á svoleiðis, en eftir því sem ég best fæ munað þá var Bjarni fyrstur. Á þessum tíma var þetta tiltölulega tilgangslaus forritunaræfing því íslenska RSS menningin var enn ekki orðin til, og fyrstu mánuðina var Naggurinn hans Egils því sem næst eini aðilinn sem sótti og las RSS skrárnar okkar Bjarna.

Í september 1999 glósaði ég skemmtilega hugleiðingu um Harðstjórnir og List, uppgötvaði að farsímar geta verið æði, las mér til um Edward R. Tufte í fyrsta skipti, og skrifaði fremur neikvæða gagnrýni á hinn glænýja "Netbanka" - nb.is. Skemmtilegt að lesa svona diss texta fjórum árum seinna. :-) (Btw, fyrsti vefur Netbankans var óttalegt lestarslys, en margt hefur breyst síðan þá.)

Skemmtilegar minningar.

Sendu þitt svar | Varanleg slóð

Kl. 12:09: Óspjölluð augnablik 

Unnur með gríðarlega skemmtilega færslu um það sem hún kallar óspjölluð andartök.

"Allar stóru stundirnar hafa löngu verið teknar og skilgreindar. Fyrsti kossinn, fyrsta ástin, fyrstu svikin, fyrsta afbrýðissemin, dauðföll foreldra og ástvina... Jafnvel börn eru ekki ósnortin. Vinsælasta afþreyingarefnið áratugum ef ekki öldum saman hafa verið misvel dulbúnir primer-ar. Hreinar sjálfsprottnar tilfinningar eru orðnar álíka sjaldgæfar og hafernir."

En eru klisjur og fyrirfram þekktar aðstæður ekki einmitt það sem öll menning byggist á og gerir okkur kleyft að læra af reynslu þeirra sem á undan fóru?

Er þessi fyrirfram skilgreindi fyrirsjáanleiki ekki einmitt það sem gerir okkur kleyft að halda standast óvæntar uppákomur og áföll og halda ótrauð áfram að vera og gera aðra og e.t.v. mikilvægari hluti?

Eru svona "óspjölluð augnablik" eftirsóknarverð? Eða þau kannski það sem flestir forðast? Eða er kannski gæfuríkasta tilveran sú sem inniheldur hæfilega blöndu af spjölluðum og óspjölluðum augnablikum?

Sendu þitt svar | Varanleg slóð