Neyslulán sem skattlagning

Tóró svarar:

Jamm, ég er kannski ekki 100% sammála öllu sem Sverrir segir, en ég lít t.d. svo á að húsnæðislánin séu meira afnotagjald til ríkisins heldur en að til sé að verða einhver eign með hinum mánaðarlegu afborgunum.

Íbúðalánasjóður á ca. 7 milljónir í íbúðinni minni og ég geri ráð fyrir að hann muni gera það svo lengi sem ég bý í henni. Ef eign mín í íbúðinni hækkar er það næstum eingöngu vegna verðbreytinga á markaðnum. Þannig að ég lít á þessar afborganir sem eins konar afnotagjöld, ég ætla ekki að borga af þessu láni í 40 ár (tek líklega yfir annað eins lán annarsstaðar :)

Bílalán held ég hins vegar að séu verkfæri djöfulsins. Ég hef forðast þau, því það fer bara alls ekki saman að greiða fyrir eign sem rýrnar jafn hratt í verði og bíll með láni sem er verðtryggt og með ríflegum vöxtum. Þegar fólk er að kaupa nýjan bíl með einhverjum 90% lánum er lánið orðið verðmeira en bíllinn þegar það setur hann í gang í fyrsta sinn. Síðan smáversnar hlutfallið. (Lántaka er þó kannski verjandi ef lánið er 30-50% af verðgildi bílsins, en það verður alltaf hagstæðara að staðgreiða).

Enda sér maður ótrúlega víða á bílasölum 1-2 ára gamla bíla þar sem áhvílandi lán er jafnhátt eða hærra heldur en uppsett verð á bílnum. Oft eru þetta "töff" bílar, með álfelgum, græjum og filmum í gluggum - sem segir manni að menn eru að spenna bogann of hátt til að samsvarast einhverri ímynd. (Les: Strákkjánar kringum tvítugt).

2. júní 2003 kl. 13:01 GMT | #