Eitthvað þarf að gera - en hvaða "eitthvað"?

Skrifað 17. apríl 2003, kl. 11:11

Um daginn skrifaði ég um grundvallar prinsipp stríðs. Eins og ég bjóst við þá svaraði Matti Á stuttlega og Jói JBJ og Ragnar Torfi honum að bragði. Gaman þegar fólk glímir í dagbókinni manns. Daginn eftir skrifaði Jói ágætlega um Morgunblaðsgrein Björns Bjarnasonar (sófahershöfðingjar) þar sem Björn lýsir í grófum dráttum yfir hrifningu sinni á stríðsrekstri Bandaríkjamanna og gerir lítið úr þeim sem mótmæla og vilja frið í heiminum. Á þriðja degi skrifar Matti síðan laaanga Sófahershöfðingja stríðsromsu á heimasíðunni sinni. Þegar maður les þetta, og annað sem hann hefur skrifað, þá sér maður að Matti [- er-] virðist alveg viss í sinni sök og bregður fimlega fyrir sig svipuðum rökum og Björn Bjarnason og aðrir.

Rökin má að mínu mati smætta niður í eftirfarandi málflutning: "Saddam er vondur og pyntar fólk og það þarf að gera eitthvað í málinu." [svo kemur löng vandræðaleg þögn] "...og það að hefja blóðuga innrás í landið er sko sannarlega 'eitthvað'".

Mér fallast alltaf hendur frammi fyrir svona af því mér finnst þetta svo bjánaleg rök. Ég meina auðvitað þurfti að gera "eitthvað" en svona snjallir menn eins og Björn og Matti (og skoðanabræður þeirra) hljóta að hafa frjórri hugsun en svo að stríð sé besta "eitthvaðið" sem þeim dettur í hug. Skárri væri það nú hugmynda(s)neyðin. Í þessu sambandi má benda á að Bandaríkjamenn sjálfir eiga firnagott orðtak sem er "two wrongs don't make a right", eða "ein misgjörð réttlætir ekki aðra".

Aðgerðaleysi Bandaríkjamanna í upplausnarástandinu sem hefur ríkt eftir fall Bagdad sannar enn betur að þeir hafa engan áhuga á velferð Íraskra borgara. Sérstaklega þegar ómetanleg bóka- og þjóðminjasöfn Íraks eru rænd og brennd þá standa Bandaríkjamennirnir fastan vörð um eina byggingu í allri Bagdad - Olíumálaráðuneytið!

Ég segi það enn og aftur að vondur, en fyrirsjáanlegur, harðstjóri er þó illskárri kostur heldur en blóðug (varúð, ógeðslegar myndir) herför og sprengjuregn í íbúðarhverfum. Eða eins og ég sagði um daginn: "Jafnvel undir kúgun viðskiptabanns og ógnarstjórn Saddams þá þrífst menning og líf. Mannkynið finnur alltaf leið til að lifa og brosa og eiga börn og halda afmæli þótt aðstæður séu bágar. Í stríði er hins vegar bara dauði og ógn. Það sefur enginn vel þegar sprengjum rignir."

Ég er samt ekki að halda því fram að stundum þurfi ekki að beita (her)valdi til að koma á friði og tryggja mannúð (dæmi: Júgóslavía, Rúvanda), en ég segi vei þeim sem styðja ofbeldismálstað Bandaríkjamanna (varúð, ógeðsleg heimsvaldastefna) í Írak.

Meira þessu líkt: Stríð - Friður.