Skrýtið (af barni)

Skrifað 26. ágúst 2002, kl. 18:32

Hann hefur ekki gert neitt merkilegt.
Það eina sem hann hefur gert
er að vekja mig ítrekað á nóttunni,
ropa og prupma eins og versti sjómaður,
æla yfir mig allan,
og míga á mig þegar síst skyldi.

Hann segir ekki orð, og gerir ekkert merkilegt.
Hann í mesta lagi grætur og orgar.
En samt þykir mér alveg vænna um hann
en nokkuð annað í lífinu.

Þessi litli terroristi hefur tekið
líf mitt í gíslingu.
Með sínar litlu hlýju hendur,
sem fálma stjórnlausar í hálsakotinu mínu
og stóru augun sem horfa svo hugfangin
á hversdagslegar ljósakrónur og hurðarkarma
eins og slíkir undragripir hafi aldrei áður
sést.

Þeir kalla það "Stokkhólmsheilkennið",
þegar sem fórnarlömbin tengjast kúgurum sínum
sterkum tilfinningaböndum.

Kannski eru þessar tilfinningar þannig - hver veit?
En eitt veit ég, og það er að
mér þykir alveg óskaplega vænt
um þennan litla dreng.

- - - - -

Í dag fór Logi Garpur í 6 vikna skoðun á Heilsuverndarstöðinni. Hann reyndist jafn heilbrigður og daginn sem hann fæddist. Mældist: 5,5 kg, 58 cm að lengd og höfuðummál 40 cm.

Meira þessu líkt: Logi Garpur.