...eftir að hafa upplifað nýjasta uppátæki eilífðarlistnemans Þóarins Jónssonar velti ég fyrir mér hvort ekki væri við hæfi að send Þórarni einhverja skemmtilega og frumlega sendingu (annað hvort í pósti, eða heimsent) og merkti hana "Ceci n'est pas un art".
Bara spurning hvað maður gæti sent honum...
kannski svona, með sjálfvirkum timer?
Nýopnað: Tungutorg - vélrænar þýðingar milli íslensku, ensku og dönsku.
Til skoðunar er þessi þýðing:
The preceding table lists the most important general methods of a TextRange object. The following table lists the range movement methods.
Sem útleggst á hinu ástkæra ylhýra:
Undanfarandi borðburtreiðarvöllurinn mikilvægastur hershöfðingi aðferðir TextRange andmæla. Eftirfarandi borðburtreiðarvöllurinn afréttarhreyfingin aðferðirnar.
Ég þakka þeim sem hlýddu.
I am bothered by the accessibility- and language-problems caused by the currently recommended "abbr-design-pattern", and I'd like to present how I propose we solve these problems -- before Microformats take off to conquer the world... ... Read the article
Fyrir ca. 2 árum síðan skaut upp kollinum í vefheiminum fyrirbærið "Microformat" sem er tilraun nokkurra bráðsnjallra vef-snillinga (aðallega í Bandaríkjunum og Bretlandi) til að skilgreina stöðluð HTML mörkunamunstur fyrir ákveðnar tegundir gagna - s.s. viðburði og heimilisföng og símanúmer. Markmiðið var að gera vefsíður með svona upplýsingum, í senn læsilegar fólki og tölvuforritum.
Í rótina er þetta algjörlega bráðsnjöll hugmynd!
Á þeim tíma fannst mér samt of snemmt að byrja að nota þessa staðla, og ég ákvað að rétt væri að bíða átektar eftir því að þeir þróuðust og þroskuðust meira.
Síðasta haust þegar SVEF bauð til kynningar á Microformats tók ég svo þráðinn upp að nýju að skoða þróunina, en það sem ég sá að hafði gerst í millitíðnni olli mér því miður dulitlum vonbrigðum.
Málið er að höfundar Microformat staðlanna gerðu tvö mjög óheppileg hönnunarmistök sem, því miður, eru enn í dag gegnumgandandi í bæði hCard og hCalendar stöðlunum:
Höfundarnir féllu í þá gryfju að leggja eindregna áherslu á enska tungu. Önnur málsvæði (t.d. íslenskan) standa eftir í óskilgreindu aukahlutverki.
Jafnframt fórnuðu þeir beinu aðgengi fólks (sér í lagi fatlaðra) fyrir aðgengi dauðra forrita sem eiga að skrapa upp hrá gögn.
Vandinn felst í tvíbentri misnotkun á HTML markinu <abbr>.
Annars vegar er kveðið á um að <abbr> skuli notað til að þýða fullkomlega læsilegan íslenskan texta yfir í tölvutækan auðkenniskóða á öðru tungumáli (ensku). Dæmi:
![[Passamynd]](/files/2003/05/mar.gif)
Már Örlygsson<abbr class="type" title="work">Vinnusími</abbr><abbr class="type" title="dom">Skrifstofa á Íslandi</abbr>Og hins vegar er fullgildum mannlæsilegum upplýsingum fórnað fyrir "skammstöfunarskilgreiningu" sem nær einungis tölva getur skilið. Tvö dæmi:
<abbr class="dtstart" title="1998-03-12T08:30:00-05:00">12. mars 1998</abbr> <abbr class="geo" title="64.129189;-21.919076">Perlan</abbr>.Í HTML staðlinum hefur <abbr> markið nefnilega mjög skýra merkingu: Textinn á milli <abbr> og </abbr> er ígildi skammstöfunar sem skal jöfnum höndum skipta út fyrir skýringartextann í title="". Í dæmunum hér að framan eru slík skipti hins vegar ekki mjög fýsilegur kostur --
og notendur hugbúnaðar sem les vefsíður upphátt, og/eða skiptir úr skammstöfunum fyrir title gildi þeirra, sitja uppi með illskiljanlegn texta á eftir.
(Í ofanálag vill svo skemmtilega til að Internet Explorer tekur ekki við neinum CSS reglum fyrir <abbr>, svo að til að geta unnið
almennilega með microformat-væddar vefsíður, þarf að skeyta inn enn fleiri óþörfum HTML-mörkum (t.d. <span>) til
að stjórna útliti textans í algengasta vafranum á markaðnum.)
Góðu fréttirnar eru hinsvegar þær að það er mjög auðvelt að leiðrétta bæði þessi vandamál án þess að draga á neinn hátt úr skilvirkni Microformat staðlanna.
Vandinn er bara að höfundar staðlanna hafa hingað til ekki viljað viðurkenna að um hönnunarmistök sé að ræða, sem er að mínu viti algjörlega óásættanleg afstaða.
Þar til, höfundar staðlanna a) viðurkenna hönnunarmistökin og b) sættast á að leiðrétta þau, eru hCard og hCalendar Microformat staðlarnir sorglega ófýsilegur kostur fyrir íslenskar vefsíður.
Í næstu bloggfærslu mun gefa konkret dæmi um það hvernig má laga þessi vandamál, hversu auðvelt það er í raun og veru, og þá skýru kost semi það hefði í för með sér.
Ég hef fylgst með því í forundran hvernig ríkiskirkjan ræðst með dylgjum og lygum að þeim sem berjast gegn ágangi ríkiskirkjunnar á lítil börn þegar þau eru utan beinnar forsjár foreldra þeirra.
Kirkjunnar menn (t.d. biskup) stilla upp ljótri skrumskælingu af sjónarmiðum þeirra sem gagnrýna skólatrúboðið. Útkoman eftirfarandi gervimálstaður:
Þessu hamra kirkjunnar menn á í sífellu, og þessi sömu ósanndindi lepja svo popúlískir ritstjórar og leiðarahöfundar dagblaðanna upp eftir þeim.
Mér þykir þetta afskaplega ljótur leikur - ekki síst þar sem um er að ræða ríkisstarfsmenn.
Á hinn bóginn sitja núna félagarnir í Vantrú og sleikja sárin eftir árásir síðustu daga - og vikna. Þær hafa verið margar hverjar afar ódrengilegar og ósanngjarnar, en þó kannski ekki alveg ófyrirséðar.
Eins og ég sagði í svarhala á blogginu hans Matta, þá virðast þeir forsvarsmenn Vantrúar vera búnir að koma sér í svipaða stöðu og Sóley Tómasdóttir og femínistavinkonur hennar.
Þau hafa þokkalega greiða leið inn í fjölmiðla, en þá helst sem nokkurs konar absúrd skemmtiefni. Jafnframt eru þau komin með stóran hóp bloggara sem fylgist með öllu sem þau segja eða skrifa og bíða færis að rífa það í sig og básúna andstæðu sjónarhorni út um allt.
Þrátt fyrir að vera að miklu leyti skoðanabróðir þeirra í Vantrú, þá hef lengi haft efasemdir um vægi Vantrúar sem pólitísks afls. Mér hefur sýnst að þau skref sem þeir stíga fram á við (t.d. með hreint út sagt frábærri framgöngu Matta í Silfri Egils um daginn) fenni jafnóðum yfir með óþarfa árásargirni, dónaskap og illa völdum "bardögum".
En mögulega sjá Vantrúarmenn þetta ekki svona. Mögulega telja þeir sig einmitt vera að ná markmiðum sínum. Mögulega hefur skapast þarna einhvers konar öfugsnúið (pervers) samlífisástand milli kirkjunnar manna og Vantrúar þar sem báðir nærast á árásum hinna. Báðir geta bent á illsku mótherjans, og haldið þannig áfram að sannfæra sinn eigin söfnuð um eigið ágæti.
Ég upplifi Sóleyju Tómasdóttur og hennar skoðanasystur svipað. Ég er femínisti (og maskúlínisti, o.fl.), en þær láta mig skammast mín fyrir að viðurkenna það opinberlega. Ég tel að þær geri baráttunni fyrir jafnrétti kynjanna jafn mikið (ef ekki meira!) slæmt og þær gera henni gott. Og það sem verra er, ég held að þær geri sér innst inni alveg grein fyrir því, en baráttuástríðan slái þær blindu gagnvart því.
Á meðan stöndum við hin hjá og vonum að við fáum ekki sprengjubrot í hausinn.
...að ríkiskirkjan taki ekki enn meira valdið af foreldrum varðandi trúaruppfræðslu barna sinna, og að börnin okkar verði ekki upp til hópa fráhverf hugmyndum um jafnrétti og mannvirðingu til handa báðum kynjum.
Ég rakst áðan á tvö dæmi á Eyjan.is (á forsíðunni og einnig hér) þar sem fréttamenn Eyjunnar, vísa til ummæla á íslenskri bloggsíðu með því að vísa á rammasíðu frá Blogggáttinni†. Vísast er þetta bara handvömm fréttamanns, en þetta skiptir máli, fyrir þá sem vísað er á. Bæði rænir rammavefslóðin viðkomandi bloggara "Google upphefðinni" af því að fá link frá Eyjunni, og að auki felur ramminn "Referer" upplýsingarnar þannig að viðkomandi bloggari fær seint eða aldrei veður af því að Eyjan bendi á hann. Allar heimsóknirnar virðast koma í gegn um Blogggáttina†.
Til aðstandenda Blogggáttarinnar† langar mig að beina þeirri spurningu: hví í ósköpunum rammið þið inn allar bloggsíðurnar sem þið vísið á?
Í fljótu bragði‡ sé ég ósköp fátt svona römmum til málsbóta, og ég er þess fullviss að með samstilltu átaki, okkar og allra snillinganna sem lesa þetta blogg mitt, getum við fundið finna hentuga lausn á hverju því tæknilega vandamáli sem kynni að hafa gefið ykkur rammana sem niðurstöðu.
Með vinarkveðju á báða staði,
ykkar einlægur
-- Már smámunaseggur.
† Ó, hve ég nýt þess að vélrita orð með þremur eins samhljóðum í röð! :-)
‡ Ég viðurkenni fúslega að ég byrjaði ekki að velta þessu fyrir mér fyrr en síðla árs 1998.
Hættu. Að. Tæma. Innkaupakörfuna. Mína!
Þó að ég hafi ekki komið inn á vefsvæðið í nokkra daga ... þó ég hafi loggað mig út ... og aftur inn ... þá er það ekkert tilefni til að henda tónlistinni sem ég var búinn að velja.
Annars er ég bara alveg að fíla þetta nýja trend að geta samviskubitslaust nálgast tónlist á opnu skráarformi. :-)
Til viðbótar því að versla hjá íslensku verslununum Tónlist.is og Smekkleysa.net, þá keypti ég um daginn á Emusic.com (með félaga Tóró sem proxy) þrjár plötur með kanadíska hindustani-blúsaranum Harry Manx sem ég kynntist á Last.fm.
Og svo sótti ég auðvitað nýju Radiohead plötuna með bittorrent. Ég er enn að melta hana, en ef fer sem horfir, þá mun ég droppa nokkrum pundum inn á Inrainbows.com þegar mesta álagið er um garð gengið á þeirri vefsíðu.
Það er annars argasta synd og skömm að hvorki Itunes né Amazon MP3 búðirnar skuli vera opnar fyrir okkur frónbúa. (Helvítis afdalakommúnistar þessir útgáfurisar!)
Ég hef undanfarið verið að skoða stöðuna á íslenska markaðnum fyrir leitarvélabestun, og rakst í því samanbandi á nokkuð sem mér þótti bæði athygli- og umhugsunarvert.
Íslenskt fyrirtæki sem heitir Libius selur m.a. leitarvélabestun, og virðist beita við hana ansi sérstæðum aðferðum.
Ef maður t.d. Googlar "Dagur Jónsson" "CEO of Libius Inc" þá finnst mikið magn greina sem flestar virðast hýstar hjá vefsvæðum á borð við EzineArticles.com og GoArticles.com sem sérhæfa sig í "dreifingu greina" sem agn fyrir leitarvélar. EzineArticles.com er t.d. á spam bannlista Wikipedia.
Jafnframt þessu virðist Dagur Jónsson (eða Libius) halda úti tilbúnum bloggsíðum fyrir viðskiptavini sína - síðum á borð við...
...en þessar síður innihalda ýmist endurnýttar fréttatilkynningar eða þvaðurkenndar færslur sem enda allar á vísun til baka á heimasíðu viðkomandi fyrirtækis. Þetta eru (sýnist mér) jafnan sömu textarnir og birtast á EzineArticles.com og fjölda annara tengdra vefsvæða.
Þetta er það sem ég fann í fljótu bragði með einfaldri leit, en mögulega leynist sitthvað fleira þarna úti sem Libius kýs að merkja sér ekki með jafn áberandi hætti.
Það kom mér kannski ekki beinlínis á óvart að íslenskt fyrirtæki beitti svona vafasömum aðferðum við að pumpa viðskiptavini sína upp í leitarvélunum, en samt hafði ég vonað í laumi að svo væri ekki, og að íslensk fyrirtæki væru yfir það hafin -- ef ekki að veita svona gerviþjónstu, þá að minnsta kosti yfir það hafin að kaupa hana.
Ég velti t.d. fyrir mér hvers vegna fyrirtæki á borð við Kaupþing telur sig þurfa þessi meðul til að auka sýnileika sinn í Google. Varla byggja stór fjármálafyrirtæki stóran hluta veltu sinnar á fólki sem slysast inn á heimasíðuna þeirra eftir handahófskennda leit í Google.
Samtök vefiðnaðarins (SVEF) ætla að halda "spjallfund" um Podcasting núna á fimmtudagskvöldið kl. 20, í Bertelstofu á Thorvaldsen Bar.
Ég var beðinn að halda stutta framsögu á fundinum, og mér gefnar nokkuð frjálsar hendur með efnistök. Ég sagði "já" og lofaði að hugsa stíft um þetta fram á fimmtudag.
Hvað finnst ykkur að ég ætti að tala um? Einhverjir vínklar sem eru ekki augljósir?
Nokkrar spurningar sem ég velti fyrir mér:
Hvað á að kalla þetta fyrirbæri á íslensku? (Aldrei þessu vant líst mér reyndar tiltölulega vel á nýyrðasmíð Morgunblaðsins. Þau kalla þetta "hlaðvarp".)
Í útlöndum eru langar ferðir í vinnu og heim vinsæll tími fyrir fólk að hlusta á hlaðvarp. Koma stuttar vegalengdir og einkabílismi ekki að nokkru leyti í veg fyrir það hér á landi? ...eða er morguntraffíkin orðin svo gasaleg, og/eða ókeypisíguluógeðin svo vinsæll kostur að þetta sé orðið vænlegt?
Hvað með t.d. fréttir og innlennda þætta þætti sem eru í boði hjá RÚV.is og Stöð2 á Vísir.is Er eðlilegt að flokka svoleiðis streymt efni (e. "streaming on demand") undir hlaðvarp? Meðfærileiki slíks efnis á vissulega eftir að aukast eftir að allir verða komnir með háhraðanettenginu í farsímann sinn, en er það hlaðvarp?
Á að takmarka skilgreininguna á hlaðvarpi við XML markaða (Atom/RSS) miðlun þess efnis sem passar inn í lítil meðfærileg afspilunartæki, s.s. síma eða vasatölvur, eða er eðlilegt að taka jafnt með í reikninginn kvikmyndaefni í fullri upplausn? (e. "video on demand")
Er hlaðvarpsmenningin stór nagli í líkkistu lokaðra skráarforma og afspilunarvarna (e. "DRM"). RÚV hefur t.d. lengi þráskallast við að miðla öllu sínu efni á lokuðu "Windows Media" formi, en með tilkomu hlaðvarpsins hjá RÚV fá hlustendur í fyrsta sinn aðgang að afurðum skattpeninga sinna á MP3 formi.
Ég fyrir rúmum fjórum árum velti ég fyrir mér eðli hljóð-/talbloggs:
Hversu vel hafa þessar pælingar elst, og hversu vel eiga þær við hlaðvarp eins og það lítur út í dag?
Hvaða þættir í sambandi við hlaðvarpað efni snúa helst að notendum með sérþarfir eða einhvers konar fötlun? Leysir hlaðvarp vanda einhverra hópa, eða skapar það ný vandamál unnvörpum?
Sjáum við mögulega fram á flennistóra (tímabundna) afturför í aðgengismálum á vefnum með meiri útbreiðslu hljóð og myndefnis á kostnað ritaðs máls?
Eru MP3 skrár og vídeó (t.d. sem miðill fyrir kynningarefni) hin nýja birtingarmynd Flash og PDF skránna sem héldu (og halda enn) stórum hópum tölvunotenda í myrkrinu?
...fleiri puntkar bætast kannski við...
(Atriðin í listanum vísa á ákveðna kafla ofar á síðunni.)
Nýleg svör frá lesendum